Blúshátíð í Reykjavík 2011

Nú er nýafstaðin Blúshátíð í Reykjavík 2011 og fór hún fram í áttunda sinn. Ég fór á alla viðburði hátíðarinnar og get ekki sagt að ég hafi orðið fyrir neinum vonbrigðum.

Blúshátíðin hefur án vafa vaxið síðan ég fór fyrstu árin en þá var hún haldin á Hótel Borg (sem var og hét). Það sem er verðmætt er að nákvæmlega sami andi hefur haldist, þrátt fyrir að hátíðin hafi stækkað mikið og blúsfagnaðarerindið borist víða. Ég man alltaf eftir því þegar ég upplifði stemninguna fyrst og var þá á framhaldskólaaldri, horfði með aðdáunaraugum á tónlistarmenn spila tónlist sem ég vissi að ég myndi alltaf elska. Þá hélt ég að Halldór Bragason, listrænn stjórnandi hátíðarinnar, væri erlendur blúsari með hatt, þangað til hann talaði í hljóðnemann, svona prýðilega íslensku. Ennþá fer ég á þessa sömu hátíð og upplifi sömu góðu tilfinninguna, svona eins og að vera kominn heim. Ég vona að þetta verði fastur punktur í lífi mínu hér á Íslandi og margra annarra næstu árin. Því það er jú alltaf gott að hafa þessa föstu punkta í lífinu.

Í ár stóð upp úr Vasti Jackson enda mætti segja að hann hafi verið aðalnúmer hátíðarinnar. Hann er einn sá líflegasti flytjandi sem ég hef séð á sviði, auk þess að vera skapandi listamaður. Hann fékk áhorfendur til þess að hlægja, dansa, undrast, tárast og allt þar á milli og þá er hægt að segja að tilganginum sé náð. Hinn ungi Marquise Knox stóð líka fyrir sínu og mun vafalaust verða stórstjarna í blúsheiminum, ef ekki víðar í tónlistarheiminum. Hjá honum eru gömlu blúsreglurnar góðar og gildar og hann ætlar svo sannarlega að halda uppi heiðri hinnar sönnu blúshefðar. Laus við glamúr og sýndarmennsku, í nánum tengslum við uppruna sinn.

Fleiri flytjendur stóðu fullkomlega fyrir sínu á hátíðinni og ætla ég að nefna nokkra. Stone Stones voru í senn miklir smekkmenn á blústónlist og einnig góðir flytjendur. Allt sem þeir gerðu var áhugavert og verður gaman að fylgjast með þessum íslensku ungu mönnum. Ferlegheit var önnur ung sveit sem ég hef fylgst með í nokkurn tíma. Sveitin gaf nýlega út plötu sem inniheldur virkilega vel spilaðar og góðar lagasmíðar í anda blústónlistar. Ekki var lifandi flutningur þeirra á hátíðinni síðri. Gaman var að sjá Pál Rósinkrans aftur á sviði blússins. Hann er eflaust með "svartari" söngvurum sem við eigum hér á landi. Síðan langar mig til að nefna "sessionistana" sem spiluðu öll kvöldin. Það sást sérstaklega á tónleikunum með Vasti Jackson hvað við eigum mikla heimsklassa menn. Guðmundur Péturs, Róbert Þórhalls, Birgir Baldurs, Davíð Þór, Dóri Braga og Óskar sax voru fagmennskan uppmáluð alla hátíðina, sem þarf varla að taka fram því allir þeir sem hafa fylgst með tónlist á Íslandi síðustu ár ættu að vita það nú þegar.

Að lokum langar mig að nefna það hvað við erum heppin að hafa slíka hátíð á Íslandi sem Blúshátíð í Reykjavík er. Hátíðin og blústónlist á Íslandi almennt hefur vaxið fyrir tilstilli áhugamanna, sem hafa unnið þessa verðmætu uppbyggingarvinnu af ástríðunni einni. Það má aldrei vanmeta slíkan auð, því án þessara örfáu manna og kvenna sem fóru af stað í upphafi, værum við ekki nú að skrá blústónlistarsögu Íslands. Krafturinn og starfið hjá þessum hópi fólks skilar sér út í samfélagið á margan hátt og lyftir okkur upp í samanburði við aðrar þjóðir. Sérstaklega þar sem að í flestum vestrænum löndum hefur blústónlistarhefðin hlotið mikla virðingu og á sér djúpar rætur. Íslensk tónlistarhátíð sem byrjaði fyrir tilstilli blúsáhugamanna fyrir um 9 árum síðan, fyllir nú stóra sal Hótel Hilton þrjú kvöld í röð. Ég ætla að gerast svo djörf að segja að ef einhver ætti að fá listamannalaun eða að "minnsta kosti" fálkaorðuna, væri það Halldór Bragason, fyrir framlag sitt, frumkvæði og þáttöku í þessari uppbyggingu.

Það merkilega við blústónlistina er það að hún fer aldrei úr tísku og fylgir ekki ákveðnum tíðaranda. Hún bara er. Þessi tónlist er nær okkur en við gerum okkur grein fyrir. Hún endurspeglar það að vera mannlegur, vera bitur, vera glaður, vera reiður, vera svikinn, vera til. Hún kemst hvað næst sönnum mannlegum tilfinningum af öllum stefnum tónlistar, vegna þess að hún er sprottin upp úr sönnum aðstæðum. Blústónlist var og verður alltaf einlæg.

Takk fyrir frábæra Blúshátíð í Reykjavík 2011, megi blúsinn halda áfram að gleðja Íslendinga. Sjáumst á Blúshátíð í Reykjavík 2012.

Marquise Knox og Halldór Bragason

á blúsdjammi eftir stórtónleikana 19. apríl.

Nánar:

www.blues.is

http://www.facebook.com/blusfelag

http://www.vastijackson.com/

http://www.marquiseknox.com/

http://www.myspace.com/ferlegheit

http://www.facebook.com/pages/Stone-Stones/

Listin sprettur af lífinu sjálfu en ekki neinni fagurfræði

Ég er búin að opna sýninguna "Listin sprettur af lífinu sjálfu en ekki neinni fagurfræði" og gerði það fimmtudaginn 1. júlí í Kaffi Túnilíusi. Það var ákveðin upplifun að vera fram á kvöld að vinna að textum og svo fram á nótt að hengja upp sýninguna fyrir opnunina. Þar sem þetta er lítil sýning og bara smá hliðarverkefni þá ákvað ég að hafa ekki formlega opnun heldur leyfa henni bara að njóta sín sem tímabundið verkefni. Samstarfskonur mínar í Sparisjóðnum komu mér þó skemmtilega á óvart þegar þær héldu fyrir mig óvænt opnunarteiti í Kaffi Túnilíusi þar sem við drukkum kakó og þær afhendu mér risablómvönd. Mér þótti virkilega vænt um það.

Ég ætla að koma með myndir af sýningunni inn fljótlega hér inn. Það er persónulegur áfangi fyrir mig að hafa opnað þessa sýningu og séð að allt er hægt ef viljinn og dugnaðurinn er fyrir hendi, jafnvel þó að maður sé stundum hræddur við að láta ljós sitt skína. Fyrsta skrefið er alltaf erfiðast, hér eftir verður þetta bara skemmtileg vinna og verkefni á eftir verkefni sem maður vinnur með minni kvíða. Annað er að á þessari leið mætir maður alltaf einhverjum úlfum og grýttum farvegi sem hægir á ferðinni. Það þýðir þó ekki að láta það trufla sig því annar kæmist maður aldrei á leiðarenda.

Framfaradagar

SvavarGuðnason verkefnið mjakast áfram. Núna er ég að vinna að heimasíðu um verkefnið sem verður vonandi tilbúin í lok þessa mánaðar. Þar ætla ég að hafa ýmsan fróðleik um Svavar auk þess sem fréttir af verkefninu verða settar inn. Ég vona að í framtíðinni verði vefurinn lifandi heimasíða um myndlist og myndlistamenn frá Hornafirði. Þá munu einnig áhugaverðir hönnuðir vera til umfjöllunar, því eins og margir vita þá er oft þunn lína á milli listar og hönnunar.

Ég fékk mjög góðar fréttir í sambandi við verkefnið í dag og svo fer ég í þriggja daga vinnutörn til RVK í júní. Þar ætla ég að taka viðtöl og kaupa efni í sýninguna. Einnig er ég að ganga frá því að vinna að vídjóverki um málverkin hans Svavars. Í vídjóverkinu verður einnig flutt nýtt tónverk svo að ég vonast til að þetta verði allt saman ferskt og spennandi!

Svo er það þetta hefðbundna..veggspjöld, sýningarskrá og aukaefni. Allt er þetta svo skemmtilegt að ég get ekki annað en verið full tilhlökkunar að sjá útkomuna.

Að lifna við

Það hefur ekki verið mikið líf á þessari síðu enda má segja að allt hafi verið upp og niður þennan veturinn. Þegar sumarið kemur fer sólin að skína og allt verður gott.

Það helsta sem hefur haldið í mér lífinu er Rökkurbandið sem hefur verið duglegt að þræða hátíðirnar. Fjörið byrjaði með Norðurljósablús á Höfn í mars, Síðan kom Blúshátíð Reykjavíkur um páskana og Hammondhátíð á Djúpavogi í seinni hluta apríl. Þetta hefur gefið mér mikið síðustu mánuði ásamt því að verkefnið mitt, litla barnið sem virðist ætla að vera lengi að koma í heiminn, hefur alltaf verið til staðar. Sparka í mig og láta vita af sér, án þess að ég nái að taka lokasprettinn.

Einnig er ég búin að afreka fyrstu útlegu ársins, sem var á Hvolsvelli á blúshátíð þar Hvítasunnuhelgina. Það var yndislegt að vera í útilegu í öskufalli og hlusta á góða tónlist og mikið af henni.

Komandi dagar og vikur verða mjög krefjandi þar sem ég ætla að vinna 100% vinnu, klára mastersritgerð, fara í útilegur og halda mikið af tónleikum. Það væri gott að geta skipt sér í tvennt en þó held ég að þetta verði allt hin mesta skemmtun. Kannski ég skelli inn myndum hér fljótlega af viðburðum vetrarins en mikið lifandi skelfing er ég fegin að þessi vetur er liðinn.

Freyja

"Í Belgíu eru persónueinkenni okkar sem þjóðar að þurrkast út" sagði kona við mig sem ég bjó hjá í tvær vikur þar í landi. Hún var á móti Evrópusambandinu enda hreinræktaður Belgi sem fannst að þjóðinni vegið sem landi með séreinkenni.

Ég fór að hugsa þegar ég heyrði lagið "Freyja" sem hljómar alltaf í útvarpinu og er um þessar mundir vinsælasta lag Rásar 2. Þó svo að Magnús sagði sjálfur að lagið væri síðbúin afsökunarbeiðni til landsins, náttúrunnar og auðlindanna, (http://larahanna.blog.is/blog/larahanna/day/2009/9/29/) þá er ekki erfitt að túlka það sem óð til landsins - og þar með lag um það að við eigum ekki að selja landið og auðlindir okkar. "Ég seldi þig..fiskinn í sjónum og fjöreggin þín.." Allavega passar þetta allt frekar vel í mínum huga.

Það er nefnilega ljóst að þegar fólk talar um aðild að Evrópusambandinu (og skiptist í tvo hópa), að hér er á ferðinni álíka umræða og í byrjun 20. aldar þegar hópur manna barðist fyrir sjálfstæði frá Dönum. Þeir sem voru þjóðernissinnar vildu sjálfstæði en það var líka öllu hljóðlátari hópur fólks í í sögubókunum, sem hélt að við værum kannski efnahagslega betur sett á því að vera frekar undir Dönum. Núna erum við þjóðernissinnar að reyna að berjast fyrir því að halda sjálfstæðinu. Semsagt að fara ekki í Evrópusambandið. Á meðan hinn hópurinn heldur enn að það sé virkilega betra að vera öðrum háður. Ég mun aldrei samþykkja það að þjóðernissinnar séu meðal stuðningsmanna Evrópusambandsins (gegn þeim rökum að það sé þjóðinni fyrir bestu að vera í sambandinu). Það eru einfaldlega þeir sem vilja leita "einfaldra skyndilausna" sem er ekki einu sinni víst hvort geri neitt betra fyrir land og þjóð þegar uppi er staðið.

Ég veit að umhverfið er breytt, ástæður eru breyttar og kannski finnst ekki öllum auðvelt að sjá þessa samsvörun svona tæpum 100 árum eftir að Ísland varð fullvalda ríki. En í grunninn spyr ég : Hversu heitt elskaru landið þitt. Hversu heitt elskaru að vera Íslendingur. Fyrir hvað viltu fórna sjálfstæðinu sem forfeður okkar börðust hart fyrir? Hversu fast viltu halda í séreinkenni þín sem Íslendings og menningu okkar lands? 100 ár sem sjálfstæð þjóð sem stendur á eigin fótum er ekki langur tími. Getum við virkilega ekki betur að mati Evrópusambandssinnuðum?

Það er algjör rómantíker sem talar. Kannski ekki alveg niðri á jörðinni. En sannfæringin er sterk þegar hún er til staðar á annað borð. Þessi sannfæring er yfir peninga hafin. Þetta eru miklu stærri spurningar en um efnahag Íslands næstu árin. Ef við förum inn er ekki svo auðveldlega aftur snúið. Fljótlega töpum við svo sjarmanum sem sérstök þjóð á eyju úti í hafi.

Kæra Freyja mín
á ég skilið að eiga þig að
eftir að hafa þér
afneitað?

Ég seldi þig
fiskinn í sjónum og fjöreggin mín
grundirnar, fjöllin og vötnin þín
fyrir hvað?

Já, ég seldi þig

skelina, legginn og manndóminn

skildi við fjallkonuna

gulllin mín - fyrir hvað?

Byrjuð að klippa í vetrarkulda

Þá er kominn 19. nóvember og afmæli Svavars liðið! Hann hefði semsagt orðið 100 ára í gær 18. nóvember. Ég ætlaði að koma með pistil í tilefni af því en honum seinkar aðeins. Ég hafði svo mikið að gera í vikunni, var uppi í Listasafni í gær að taka upp athöfn afmælinu til heiðurs. Þetta var formlegt og skemmtilegt, fyrsta bókin var gefin menntamálaráðherra og svo voru veittir styrkir úr sjóði Svavars og Ástu. Ég tók allt upp og hélt því áfram að safna heimildum um þessi tímamót í íslenskri listasögu.

Í gær hitti ég margar frænkur sem ég hef ekki áður séð. Dætur Stefáns, bróðir langafa voru allar í athöfninni. Þetta voru konur ekki ósvipaðar þeim sem ég þekki í ættinni. Litlar með fíngert vaxtarlag og andlitin kunnugleg. Gaman hvernig maður sér oftar en ekki ættarsvipinn. Kannski er þetta hornfirska útlit svona sérstakt, eitthvað er það. Þetta var allavega viðburður út af fyrir sig fyrir mig að fá að tala við "nýjar" frænkur sem sögðu mér frá þeim skiptum sem þær heimsóttu Hornafjörð og dvöldust í Heklu.

Bókin um Svavar verður án efa jólagjöfin í ár í mínum huga, ef einhverjum dettur í hug að gefa mér hana. Hún er þykk og stór og full af frábærum fróðleik til að glugga í yfir jólin. Er ekki þessi "skáldsögumanneskja" svo að ein stór kæmi í staðinn fyrir allar litlu kiljurnar.

Er núna byrjuð að vinna í myndinni, setja inn efni og klippa hana. Stefnan er tekin á 8 mínútna æfingarmynd til að byrja með. Verður skemmtilegt að sjá útkomuna. Ætla að kippa í nokkra spotta til þess að fá tónlist í myndina án þess að stela henni. Þetta verður að vera almennilegt.

Viðburðaríkir dagar

Það er heldur betur búið að vera margt á döfinni hjá mér. Ég er búin að taka upp nokkra tíma af efni fyrir heimildamyndina mína og gerði það allt í síðustu viku. Fór semsagt alla síðustu viku upp í Listasafn Íslands og myndaði það sem þar fór fram í undirbúningi fyrir stórri sýningu á verkum Svavars Guðnasonar. Þessi sýning opnaði svo á laugardaginn, þar sem ég og Friðjón fórum að sjálfsögðu og vorum við opnunina. Sýningin var svo falleg og svona persónulega fyrir mig fannst mér það algjör forréttindi að fá að vera með þennan dag. Halldór Björn hélt ræðu sem ég hefði alls ekki viljað missa af. Það sem betra er - ég á hana alla á upptöku. Líka ræðuna hjá forsetanum.

Verður eflaust gott að nota þetta í stóru myndina mína sem ég ætla að reyna að klára fyrir næsta sumar.

Svo er ég að missa mig í að hanna hluti og búa til, sköpunargleðin fer öll í það þessa dagana auk þess að vera með kvikmyndavél á öxlinni og vinna með lifandi myndir. Ég held að ég þurfi reglulega að breyta til og er algjörlega búin að leggja gítarnum í bili og alveg hætt að semja lög og texta. Það er kannski bara gott að "rótera" í þessu reglulega þó svo að ég horfi reglulega á hann og skammist mín fyrir að "geta ekki neitt" lengur með honum. Svo er líka pirrandi að semja lög og texta og gera aldrei neitt meira með það. Held ég þurfi að fara að vinna með gömlu lögin betur áður en ný verða til. Það verður tími fyrir það eins og allt annað.

- er bara á milljón þessa dagana með allt og allt.

Tökudagur eitt

Fyrsti tökudagur á myndinni er búinn. Ég held að þetta hafi verið erfiðasti dagurinn þó svo að hann hafi kannski verið frekar stuttur. Erfiðastur vegna þess að það er alltaf erfitt að byrja á nýju verkefni sem maður vill alls ekki klúðra, sama hversu mikil tilhlökkunin er. En þetta gekk hinsvegar vel og Friðjón hjálpaði mér að bera þrífótinn um allt Listasafn. Það munaði öllu.

Við liggjum samt heima með einhverja flensu. Þá þarf líka að taka því rólega og passa sig að fara ekki of geyst. Þessi rólegheitatími er núna og í kvöld, svo byrjar skemmtunin aftur í fyrramálið.

Get bara ekki hætt að brosa eftir að hafa litið öll þessi fallegu málverk augum, sum í annað skipti, sum í þriðja...en mörg í það fyrsta.

Afmæli listamanns nálgast

Ég sit hér í stofunni á Lindargötunni, í Skuggahverfinu þar sem amma mín átti einu sinni heima. Þá var vissulega allt öðruvísi hér um að litast en miðbæjarstemningin vafalaust sú sama - ef ekki betri. Nú sit ég hinsvegar hér og eyði háskólaárunum, eftirminnilegustu árunum í lífi mínu.

Það er ekki mikil kreppa á þessu heimili því hér verða kokkaðar bakaðar kartöflur og folaldalundir í kvöldmat. Með því verður drukkið rándýrt lífrænt ræktað rauðvín.

Mitt í öllum undirbúningnum get ég ekki annað en hugsað um komandi daga sem verða viðburðarríkir. Ég er að undirbúa heimildakvikmynd um listamann og byrja tökur á mánudaginn. Það verður gaman að sjá hvað kemur út úr því og verð ég alltaf sátt að líta til baka og vita að ég nýtti tímann til að klára þetta verkefni. Ég þarf því, frá og með mánudeginum, að hætta að vera feimin og verða ótrúlega frökk og blátt áfram. Taka viðtöl við gáfað fólk og mikilvægt fólk í samfélaginu. Taka upp allt sem mér dettur í hug og aldrei að hika. Ef það á einhvað að vera varið í þessa mynd.

En nú þarf að leggja á borð og taka fram kræsingarnar.

Skál.

Fallegur sólardagur í borginni

Ég verð að hætta að skrifa bara á mánudögum. Á mánudögum er maður stundum þreyttur eða ennþá í helgarfríi í huganum. Á þriðjudögum verður hugurinn hinsvegar aftur beittur og þá er mál að skrifa eitthvað viturlegt.

Ég get ekki annað en að viðurkenna að ég hlakka mikið til jólanna. Ég veit fullkomlega að það er frekar langt í það en ég get ekki beðið eftir að fara til Hornafjarðar, út að labba með Janis og svo framvegis. Ég sakna þess svo mikið núna og mér finnst of langt síðan síðast.

Veturinn er líka búinn að vera skrítinn hér. Jújú ég var í áfanga sem var fín mæting í og ágætis álag. Svo er ég að fara að gera lokaverkefni í því og þá verður dágott álag. Þess á milli, semsagt þessa dagana, er ég hinsvegar bara í biðstöðu út af lokaverkefninu og maður er ekkert að fá sér vinnu í 2 vikur. Þannig að ég er bara að glugga í bókum og svona, reyna að kenna mér að slappa af og hlaða batteríin. Þetta er bara ekki eitthvað sem ég er vön að gera og mér líður stundum eins og aumingja eða atvinnulausum einstakling í tilvistarkreppu.

Þess á milli er samt alveg merkilegt hvað maður nýtur þess að vera til. Ég er sennilega að kynnast nýrri hlið á mér sem ég vissi ekki að væri til. Sú sem bara nýtur lífsins sama hvað er í gangi og hversu lítið eða mikið af verkefnum eru á borðinu.

Í dag eru samt nokkur verkefni framundan. T.d. að kaupa kaffi og farra á bókasafnið. Svo þarf ég líka að fara í kennslu á Final cut hjá Höllu til þess að geta klippt kvikmyndina mína. Svo að þetta verður ekkert nema áhugaverður dagur í sólinni í Reykjavík.

mánudagur fjögur

Ég gleymdi einum mánudegi. Var eitthvað svo upptekin í þarsíðustu viku að vera á Nordisk Panorama, gera stutta heimildamynd sem heitir Samtöl og svo framvegis. Svo síðustu viku var ég að klára áfangann og hugsa um mitt eigið lokaverkefni sem á að vera tæplega 10 mínótna heimildarmynd. Er enn að bíða eftir útkomu hvort hugmyndin mín gangi upp, annars er það "plan bjé" þar sem ég er reyndar með ágæta hugmynd í huga. Það hefur verið heljar upplifun að vera í öllu þessu kvikmyndastússi og áhuginn vaknaði á ný um að gera alvöru mynd.

Ég þarf að komast heim til mín fljótlega, fara út að labba með Janis og kíkja til ömmu. Það er alvarlega kominn tími á það svo ég geti settst niður og flokkað heimildir í friði fyrir Reykjavíkurstressinu.

Mánudagur 2

Það lítur út fyrir að ég bloggi á mánudögum. Allavega núna og síðasta. Annars ætla ég að vera duglegri að rita niður hugleiðingar mínar.

Helgin fór rólega fram og slapp ég við allt djamm fyrir utan einn lítinn bjór á Thorvaldsen og að smakka koníak í fyrsta skipti. Friðjón bauð mér upp á smá sopa með mikilli athöfn þar sem hann var að opna afmælisflöskuna sína. Annars var þetta rölt bara rólegheita rölt um miðbæinn með stutt stopp á English pub til að pissa. Vildi að ég hefði sleppt því þar sem ég þurfti að hlusta á margar mis-fullar ljóskur metast um það hver væri með lykil að mikilvægara fyrirtæki í höndunum. Ein var með að Smáralind, ein af Kringlunni og sú sem stökk fram af klósettinu (til þess að vera með í umræðunni) var með lykil að Reiknisstofu bankanna - og aðgang að kerfinu. Nú svo bættist ein í hópin sem vann einu sinni í Seðlabankanum.

Já þetta voru viturlegar og háleynilegar umræður sem áttu sér stað á klósettinu á English.

Ég er að setja mig í stellingar þessa vikuna til þess að undirbúa mig fyrir afmæli Svavar Guðnasonar sem verður þann 19. nóvember næstkomandi. Er með nokkrar hugmyndir að því hvernig ég ætla að fagna afmælinu og ætla ég að byrja að vinna úr þeim núna, ekki seinna vænna. Svo er það lokaverkefni og Nordisk Panorama þar sem við erum að fara að gera stutta heimildarmynd um hátíðina. Svo auðvitað tónlistarhátíðin Réttir.

Nóg framundan og eins gott að koma sér í skokkið sem fyrst og hefja vikuna...

Mánudagur

Í dag ætla ég að kaupa mér árskort í ræktinni. Það er alltaf góður dagur þegar maður gerir það. Ég er nefnilega þannig að þegar ég hef borgað fyrir eitthvað, þá nota ég það mikið. Einstaklega hentugt þegar kort í ræktinni er annars vegar. Árangurinn verður víst ekki mikill nema að mæta.

Spáir brjáluðu veðri í dag. Alveg spurning um að drífa sig að gera það sem maður þarf að gera utandyra. Ég er bara að hafa það svo kósí hérna heima, með te og tölvuna fyrir framan mig að hlusta á Rás 2. Já, að vera í háskóla, getur svo sannarlega haft sinn sjarma þegar það er ekki allt brjálað að gera.

Þessa vikuna ætla ég að taka hollustuna alvarlega. Sykurbannið er erfiðast fyrir mig en samt ætla ég að reyna mitt besta. Svona fyrir utan 2 mjög dökka súkkulaðibita með kaffinu. Það er einfaldlega bara hluti af mínu menningarlega líferni og verður ekki tekið úr dagskránni. Nart á kvöldin verður hinsvegar að fjúka fyrir utan melónu og epli.

Umfram allt ætla ég að vera jákvæð og í góðu skapi alla vikuna. Missa mig í að vinna í lokaverkefninu. Kannski sæki ég um vinnu ef ég verð í svaka stuði.

Gott að skrifa sér svona lista á mánudögum og setja á bloggið sitt. Þá er auðveldara að fylgja markmiðum.

Komin til Reykjavíkur

Lífið er hafið í Reykjavík og ég hef strax misst af áhugaverðum tónleikum. Langaði svo á Jón Múla lögin með Sigríði úr Hjaltalín í Austurbæ. En nei, einhvernveginn tókst mér að missa af því og er alveg ferlega svekkt núna. Eins gott að þetta prógram verði flutt á Rósen sem fyrst.

Ég ætla að fara út núna, út og niður í bæ. Þetta gengur ekki, allt of mikið í gangi og ég bara að hanga heima að skrifa í tölvunni og á tískusíðum og Facebook.

Kannski ég fari bara á Rósen.

Haustið og tíminn

Haustið er komið og sumarið hefur liðið eins og að venju, hratt og örugglega.

Ég veit ekki af hverju ég hugsa svona mikið um tímann, af því að hann hvort eð er líður, samt er ég í endalausri tilvistarkreppu út af öllu því sem ég er að missa af á meðan ég eldist.

Ekki það að ég geti nokkuð gert í þessu nema að reyna að lifa lífinu til fulls og njóta þess sem ber að garði hvern dag fyrir sig. Þó felur það í sér mikla andstæðu því flestir dagar eru mjög venjulegir og ekkert beinlínis hægt að njóta þeirra eins og góðs súkkulaðis - að minnsta kosti ekki upp á hvern einasta venjulega dag. Þess vegna líður þetta og líður án þess kannski að maður taki nokkuð eftir því að maður noti dagana í eitthvað gáfulegt.

Þannig er allavega tilfinningin að maður hafi ekki náð að nýta hinn venjulega dag til fulls, þó svo að hafa kannski áorkað ýmsu miðað við að aðeins tæplega 24 ár eru búin af þessu lífi.

Hvað sem öðru líður er ég ennþá leitandi. Leitandi í átt að afslöppuðu hugarfari og glaðlegum, tilvistarkreppulausum hversdagsveruleika.

Ég spyr mig líka að því hvort ein helsta ósk mín, um að ferðast, verði nokkuð að veruleika. Þær hugsanir að ég sé föst á stórskuldugri eyju eru raunverulegar, að minnsta kosti þangað til ég verð svo heppinn að fá vinnu erlendis.

Ég reyni þó að hugsa til þess að það tekur aðeins eina mínútu að fá góða vinnu, einn dag að ákveða að flytja út og tiltölulega litla fyrirhöfn að breyta til. Þess vegna á ég að reyna að hætta að ofhugsa hlutina þangað til það bara gerist, einmitt vegna þess að það eru alvöru aðgerðir sem leiða af sér eitthvað nýtt og spennandi, á meðan leitandi hugsanir eyða orku og flækja málin.

Fiskidagur á Dalvík

Sennilega er komið að síðustu ferðasögunni þetta sumarið.

Fiskidagurinn á Dalvík var frábær. Lögðum af stað um 3 á föstudegi og brunuðum í góðu veðri alla leið á Dalvík. Þurftum að bíða í 2 km langri bílaröð eftir að komast inn í bæinn en svo var mjög kósý á tjaldstæðinu sem við fundum rétt fyrir allt skrallið.

Vöknuðum kl. 9 á laugardeginum ferlega hress og vorum komin út á svæði um hálf 12. Þar var ýmislegt smakkað, fiskihamborgari, grillaður þorskur, fiskibollur, fiski þetta og fiski hitt. Allt mjög gott. Svo kítki ég á útimarkað og eyddi pening. Friðjón má ekki líta af mér og þá er ég búin að kaupa eitthvað handverk!
Þar sem það var troðið af fólki á Dalvík rúntuðum við líka yfir í Ólafsfjörð til þess að fara í hraðbanka. Mér fannst nú ólíkt fallegra á Dalvík en það spilaði inn í að í Ólafsfirði var bræðslufíla og rigning en sól á Dalvík.
Tónlistaratriði og fleira var í boði á Fiskideginum svo að dagurinn leið frekar hratt. Um kvöldið grillaði Friðjón svakalegar folaldalundir, við fengum okkur rauðvín, ís í ísbílnum og spjölluðum við nágrannana á tjaldstæðinu. Tvö eldri hjón og ein listakona. Það var fróðlegt þar sem listakonan spáði í spil og kenndi okkur á lífið.
Papaballið um kvöldið var frábært. Það þarf ekkert að segja meira um það nema að við dönsuðum mjög mikið og ég fékk smá salsakennslu.

Á sunnudeginum var ferðalagið langt í frá búið. Við keyrðum á Akureyri og borðuðum á Greifanum. Svo var Goðafoss skoðaður og jarðhitasvæðið í Mývatni. Þar næst, eftir smá ís stopp á Mývatni og ferð í Galleríið, var "rúntað" að Dettifossi. Sú ferð tók reyndar hátt í tvo tíma...en það var vel þess virði. Fossinn var stórfenglegur.

Semsagt frábær ferð og Fiskidagurinn á Dalvík einn sá besti hátíðardagur sem haldinn er á Íslandi að mínu mati. Næst taka við Hornfirskir tónleikar á föstudaginn næstkomandi þar sem Rökkurbandið ætlar að taka nokkur lög í Pakkhúsinu ásamt fleirum hornfirskum hljómsveitum. Svo menningarferð til Reykjavíkur næstu helgi þar sem Menningarnóttin verður tekin með trompi.

Verslunarmannahelgin

Verslunarmannahelgin er liðin. Sem þýðir að skólinn er alveg að byrja. Eða hvaða skóli sem það nú verður, það er alltaf verið að fella niður námskeið vegna niðurskurðar. Sérstaklega þau námskeið sem mig langaði svo að taka. Hefði kannski ekki átt að sleppa námskeiðinu í fyrra fyrir þessi spennandi námskeið í ár... sem lúta lægra haldi fyrir kreppunni nú.

Eftir margra daga vangaveltur, vonleysisköst og ótta við það hvert framtíðin leiðir mig þá ætla ég að reyna að vera bjartsýn.

Verslunarmannahelgin var svo sannarlega skemmtileg og verður lengi í minnum höfð. Ég og Friðjón vorum búin að ákveða að sleppa útihátíðunum og fara í góða veðrið og hafa það rómó. Helgin byrjaði í pizzuveislu á Hornafirði á föstudagskvöldinu. Svo á laugardaginn skelltum við okkur á suðurlandið og fórum í göngu í Skaftafelli. Að Svartafossi og í ýmsar áttir útfrá því. Nú þegar því var lokið ákváðum við að fara á Kirkjubæjarklaustur og tjalda þar og grilla. Tjaldsvæðið var vægast sagt fallegt og ekkert smá huggulegt að sitja með rauðvínsglas og horfa út í loftið þar. Svo kom Selma og kíkti á okkur og fljótlega var komin stemning fyrir því að skella sér aðeins út á lífið þar í bæ.

Á sunnudeginum var steikjandi hiti á Klaustri. Ég og Friðjón drógum vindsængina úr tjaldinu og lágum í sólbaði allan daginn. Nema þegar við fórum á Systrakaffi og ég fékk mjög góða grænmetispizzu. Svo var lagt af stað seinni partinn alla leið upp í Laxárdal í Lóni þar sem við mættum í svakalega flott grillað lambalæri hjá mömmu og pabba. Amma var með í för og því var mikið fjör. Í eftirrétt voru grillaðir bananar, skúffukaka, glóðaðir sykurpúðar og sitt lítið af allskonar góðgæti. Árni Johnsen klikkaði ekki á brekkusöngnum, ef þannig mætti orða þetta skemmtiatriði, en við vorum að vanda í hláturskasti yfir söngstíl hans og lélegu gítarströmmi.

Mánudagurinn fór mikið í að slappa af, sofa, liggja og eina gönguferð upp á fjall í Lóni. Svo var helgin bara búin. Endaði með vídjókvöldi og ísrúnti heima um kvöldið.

Bræðsluhelgin

Þá er kominn tími á ferðasöguna.

Ég lagði af stað á Djúpavog á miðvikudagskvöldinu. Friðjón kom á móti og hitti okkur í Berufirðinum þar sem var nú komið mikið rok, en fallegt var samt útsýnið alla leið á Borgarfjörð Eystri. Þar fórum við inn í stofu á Hólalandi, lögðumst niður og sofnuðum fljótlega vært.

Á fimmtudeginum var fljótlega búið sig af stað í gönguna í Stórurð og lögðum við af stað upp úr hádegi frá Vatnsskarði. Gangan tók um 4 tíma í heildina og Stórurðin var ótrúlega falleg. Mér leið eins og ég væri komin í aðra veröld þegar ég labbaði niður í urðina því landslagið þar var allt öðruvísi en ég hafði áður séð. Kom svona smá Lísu í Undralandi tilfinning. Eftir gönguna vorum við þreytt og lúin og hvíldum okkur smá á Hólalandi auk þess sem það voru eldaðar kjúklingapylsur. Síðan fórum við á tónleika hjá Aldísi Fjólu sem komu skemmtilega á óvart og mörg lög þar sem ég fílaði mjög vel. Eftir það skelltum við tjaldinu upp á tjaldsvæðinu.

Eftir hræðilega kalda og svefnlausa nótt vöknuðum við á föstudeginum. Það var þó blíða um daginn sjálfan og enn hafði ekki rignt dropa. Fljótlega um sex leytið fór ég að gera mig tilbúna fyrir tónleikana og flaug tíminn alveg þangað til þeir byrjuðu. Tónleikarnir með Rökkurbandinu í Álfacafé gengu vel og voru þetta sennilega einir bestu tónleikar sem við höfum haldið. Allt gekk upp og runnu lögin áfram eitt af öðru. Þetta voru allavega að mínu mati skemmtilegustu tónleikarnir til þessa, fyrir utan kannski Norðurljósablúshátíðina 2008. Gaman að sjá mörg ný andlit og að margir vinir mínir gætu loksins séð tónleika með okkur. Auk þess sem foreldrar mínir (og Jón Guðni) og Friðjóns voru á svæðinu, sem og ættingjar hans sem höfðu aldrei séð herlegheitin.

Eftir tónleikana fórum við upp í tjald að grilla folaldakjöt en svo á eftir því á rúntinn í heitum bíl í klukkutíma með mömmu og pabba. Flísklæðnaðurinn og öll ullarfötin dugðu semsagt ekki til við kuldanum. Þegar við ætluðum svo að fara að sofa sáum við að tjaldið okkar var frosið á tjaldstæðinu. Við skriðum því inn í stofuna á Geitlandi og sváfum þar vel á loftdýnu.

Laugardagurinn var tekinn snemma og farið í langa göngu og rúnt langleiðina í Loðmundarfjörð. Gangan var inn að fallegu vatni þar sem við fórum meðal annars yfir hóla og hæðir og gengum yfir risastóra mýri. Það er því ekki hægt að segja að það hafi verið mikið slappað af í þessari ferð. Svo var mikil fjölskyldugrillveisla um 6 leytið á Geitlandi og smá útipartý á eftir í garðinum. Fljótlega var þó farið niður á svæði til þess að fara á sjálfa Bræðslutónleikana.

Tónleikarnir voru mjög flottir en þó misjafnir. Mér fannst gaman að sjá Þursaflokkinn og er það örugglega bæði í fyrsta og síðasta skipti sem ég geri það. Eftir tónleikana tók við hefðbundið djamm í Fjarðaborginni. Ég var orðin mjög svo langþreytt sem gerði það að verkum að ég sat voðalega mikið og horfði á hina dansa og þvælast úti um allt.

Sunnudagurinn var bara sami gamli þreytudagurinn þar sem byrjað var í fiskisúpu í Álfacafé. Mæli með henni. Svo var farið á Egilsstaði í pizzuveislu. Mæli líka með því. Svo bara farið fljótlega heim á leið.

Þannig var nú það. Vel heppnuð ferð. Mikið um gönguferðir og minna um djamm... en allt voðalega skemmtilegt.

Næst tekur við Verslunarmannahelgi þar sem stefnan er tekin á lónið. Ódýr en jafnframt frábær skemmtun það.

Engri lík

Ég veit að ég ætlaði ekki að tala meira um pólitík hér í sumar en stundum finn ég mig knúna til þess að segja mína skoðun. Sérstaklega núna, á tímapunkti í íslandssögunni þar sem ástandið er undarlegt. Vissulega er ég að tala um Evrópusambandsaðildarviðræður, já eða Evrópusambandið yfir höfuð. Ég hef nefnilega ákveðna framtíðarsýn.

Þegar Evrópusambandið er annars vegar þá er ekki hægt að taka auðveldar ákvarðanir og alls ekki ákvarðanir sem varða nútímaástand. Svona ákvörðun er ákvörðun sem varðar fyrst og fremst framtíðarlandið Ísland vegna þess einmitt að það er ekki svo auðvelt að segja sig úr Evrópusambandinu. Það er ekki sanngjarnt að segja að Evrópusambandið lagi ástandið á Íslandi eins og það er í dag. Bæði út af því að það tekur einhver ár að komast í sambandið og einnig út af því að þetta er framtíðarákvörðun. Ef við myndum segja okkur úr því (svo ólíklega ef að það tækist) þá myndu sennilega fylgja því stórir efnahagslegir vankostir. Plús það að ráðamenn þjóðarinnar hafa það svo gott á spenanum frá sambandinu að þeir vilja aldrei fyrir sitt litla líf fara til baka, jafnvel þó svo að fólkið á landinu líði fyrir það. Og þá er ég að tala um fólk í öllum flokkum sem líkar góða lífið jafn vel, ekki bara Sjálfstæðisflokkinn eins og sumir myndu ætla (flokkinn sem er einmitt ekki að tala fyrir það að fara í sambandið, jafnvel þó svo að það fylgi því margir eiginhagsmunalegir kostir fyrir ráðamenn, ferðalög og flottheit) .

Það sem vantar er að fólk hugsi einmitt 30-50 ár fram í tímann, ekki næstu 10 árin. Næstu 10 árin verða hvort eð er erfið, það þarf ekkert að bæta það með öllum þeim kostnaði sem fer í aðildarviðræðurnar. Ég sé fyrir mér að með allar þær auðlindir sem við höfum og sérstöðu sem land með vel menntuðu fólki, að eftir tugi ára gætum við staði sterkari en aðrar þjóðir. Við gætum lifað góðu lífi sem einstaklingar sem skapa sér sín auðæfi, halda þeim inn í landinu og nýta allt fyrir okkur sjálf. Þetta eru ekki margir einstaklingar sem þarf að dreifa auðæfunum og framleiðslutekjum okkar til.

Við erum búin að brenna okkur á því að ríkur verði miklu ríkari svo að núna væri hægt að fara öðruvísi að uppbyggingunni, með Ísland fremst í flokki sem fallegt hreint land með gáfuðu fólki og skapandi kröftum. Við myndum halda áfram á þeirri góðu braut sem við erum á með ferðamannaiðnaði og einstakri, séríslenskri menningu, skapa okkur þannig sérstöðu í heiminum, laða fólk að allan ársins hring.

Miðað við þessar pælingar þá er Evrópusambandið bara til þess að gera okkur háð öðrum þar sem við missum sjálfstæði okkar aftur, eftir annars stuttan tíma sem við höfum verið sjálfstæð. Evrópusambandið mun líklegast sjúga í sig allar auðlindir og planta hér enn meira af verksmiðjum, virkjunum og svo framvegis. Hver veit nema þeir taki vatnið okkar, fiskinn, þurrki upp landið... þetta eru auðvitað svartsýnis hugsanir en það er mjög óljóst hvernig Evrópusambandið reynir að "hjálpa" okkur upp úr skuldunum. Hver verða útgjöldin? Svona af því að þeir eru þá væntanlega að fara að "hjálpa litla Íslandi sem var í djúpum skít".

Í stað þess að við reynum að bjarga okkur sjálf með fyrri reynslu að leiðarljósi til bættari lifnaðarhátta. Getum við ekki staðið upprétt sem þjóð núna sem aldrei fyrr og bjargað okkur sjálf? Kannski með einhverjum hætti tekið upp annan gjaldmiðil og séð hvert það leiðir.

Ástandið er ekki gott núna á Íslandi. En það verður ólíklegast bættara til framtíðar með því að gerast hluti af þessu Evrópusambandi. Það gæti lagast í nokkur ár eftir að við förum inn, en kannski er þetta bara stutt tímabil í mannkynssögunni sem Evrópusambandið yfir höfuð virkar sem bandalag milli landa.

Hvar stendur Evrópusambandið í sinni framtíðarsýn?

Hvar stendur Ísland í sinni framtíðarsýn? Spurning um að fara að móta hana af einhverri alvöru og hætta að láta núverandi ríkisstjórn að fara með okkur eins og peð á taflborði.

Ekki meiri pólitík.

Hvernig væri það að njóta sumarsins án þess að velta sér upp úr ráðherrum, icesave og öllum þeim fjandanum sem fjallað er um í fréttum á hverjum degi?

Humarhátíðin er búin sem þýðir að sumarið er að líða aðeins of fljótt. Ég fékk góða gesti og svo vorum ég og Friðjón mest í því að borða humarlokur, humarpizzu og ýmislegt annað sem var við hæfi á hátíð sem þessari. Við héldum tónleika á fimmtudeginum fyrir humarhátíð sem voru vel heppnaðir. Alltaf gaman þegar það kemur margt fólk...líka svo góð stemning í Pakkhúsinu.

Ég get eiginlega ekki beðið eftir næstu dögum. Rökkurbandið er að fara að spila á Borgarfirði Eystri á Bræðsluhelginni þannig að það er aldeilis skemmtilegt framundan. Svo fer ég í útilegu, labba upp í Stórurð og kannski til Eskifjarðar næstu helgi svo eitthvað sé nefnt.

Ég hugsa að ég skrifi meira þegar þetta allt er búið. Núna hef ég svo mikið að gera í því að vera full tilhlökkunar.